Rivendosja e Krishterizmit Apostolik të Shekullit 1
Pagëzimi në Emrin e Jezusit
Pagëzimi në Emrin e Jezusit

Pagëzimi në Emrin e Jezusit

Baza biblike për pagëzimin

Shërbesa e Gjonit dhe pagëzimi i Jezusit

Ligji dhe Profetët ishin deri në Gjonin - që atëherë, lajmi i mirë i mbretërisë së Perëndisë predikohet dhe secili detyrohet të hyjë në të. (Luka 16:16) Gjoni, shpalli një pagëzim pendimi për faljen e mëkateve. (Luka 3:2-3) Njerëzit pyetën nëse ai mund të ishte Krishti. (Luka 3:15) Gjoni pohoi se ai pagëzoi me ujë, por ai që do të vinte pas tij do të pagëzojë me Frymën e Shenjtë dhe me zjarr. (Luka 3:16) Pasi Jezusi u pagëzua nga Gjoni dhe po lutej, Fryma e Shenjtë zbriti dhe qëndroi mbi të. (Luka 3:21-22) Fryma e Zotit ishte mbi të, sepse e kishte vajosur për të predikuar Ungjillin. (Luka 4:18) Ne e dimë se çfarë ndodhi në të gjithë Judenë pas pagëzimit që shpalli Gjoni: si Perëndia e vajosi Jezusin e Nazaretit me Frymën e Shenjtë dhe me fuqi dhe ai shkoi duke bërë mirë dhe duke shëruar të gjithë ata që ishin të shtypur nga djalli, sepse Zoti ishte me të. (Veprat 10:37-38) Është ai mbi të cilin Gjoni e pa Shpirtin të zbriste dhe të mbetej që pagëzon me Frymën e Shenjtë. (Gjoni 1:33) Jezusi tha për dishepujt e tij: “Me pagëzimin që unë jam pagëzuar, ju do të pagëzoheni. (Marku 10:39)

Shërbesa e pagëzimit përmes Jezusit

Jezusi dhe dishepujt e tij shkuan në fshatin e Judesë duke pagëzuar ndërsa Gjoni po pagëzonte gjithashtu, sepse atje kishte ujë të bollshëm dhe njerëzit vinin dhe pagëzoheshin. (Gjoni 3:22-24) Më në fund Jezusi po pagëzonte dhe po bënte më shumë dishepuj se Gjoni (edhe pse vetë Jezusi nuk pagëzoi, por vetëm dishepujt e tij). (Gjoni 4:1-2) Jezusi deklaroi: "Unë jam udha, e vërteta dhe jeta - Askush nuk vjen tek Ati përveçse nëpërmjet meje". (Gjoni 14:6) Ungjilli i Gjonit u shkrua që ne të besojmë se Jezusi është Krishti, Biri i Perëndisë dhe që duke besuar të kemi jetën në emrin e tij. (Gjoni 20:31) Siç është shkruar se Krishti duhet të vuajë dhe ditën e tretë të ringjallet nga të vdekurit, kështu pendimi për faljen e mëkateve do t'u shpallej në emër të tij të gjitha kombeve, duke filluar nga Jeruzalemi. (Luka 24:46-47) Jezui tha: «Më është dhënë çdo autoritet në qiell dhe në tokë» dhe «shkoni dhe bëni dishepuj nga të gjitha kombet në emrin tim». (Mateu 28:18-19 Eusebius)

Nxitjet e Pjetrit në Rrëshajë

Kur dhurata e Frymës së Shenjtë u derdh në ditën e Rrëshajëve, Pjetri shpalli: “Të dijë, pra, me siguri gjithë shtëpia e Izraelit se Perëndia e ka bërë Zot dhe Krisht, këtë Jezus që ju e kryqëzuat. (Veprat 2:36) Ata që e dëgjuan u prekën në zemër dhe pyetën: "Çfarë të bëjmë"? (Veprat 2:37) Pjetri u tha atyre: “Pendohuni dhe secili prej jush le të pagëzohet në emër të Jezu Krishtit për faljen e mëkateve tuaja dhe do të merrni dhuratën e Frymës së Shenjtë. (Veprat 2:38) Me shumë fjalë të tjera ai dëshmoi dhe vazhdoi t'i nxiste duke thënë: «Shpëtoni veten nga ky brez i shtrembër.» (Veprat 2:40) Kështu ata që e pranuan fjalën e tij u pagëzuan dhe atë ditë u shtuan rreth tre mijë njerëz. (Veprat 2:41) Dhe ata iu përkushtuan mësimeve të apostujve dhe miqësisë, thyerjes së bukës dhe lutjeve. (Veprat e Apostujve 2:42) Dhe Zoti i shtonte numrit të tyre çdo ditë ata që po shpëtoheshin. (Veprat 2:47)

Pagëzimi i besimtarëve në Samari

Kur ata që dëgjuan Filipin të predikonte lajmin e mirë për mbretërinë e Perëndisë dhe emrin e Jezu Krishtit dhe besuan, u pagëzuan, burra dhe gra. (Veprat 8:12) Apostujt në Jeruzalem dëgjuan se Samaria kishte marrë fjalën e Perëndisë dhe dërguan tek ata Pjetrin dhe Gjonin, (Veprat 8:14) të cilët zbritën dhe u lutën për ta që të merrnin Frymën e Shenjtë (Veprat 8 :15) meqenëse ata ishin pagëzuar vetëm në emër të Zotit Jezus. (Veprat 8:16) Dhe kur vunë duart mbi ta, morën Frymën e Shenjtë. (Veprat 8:17)

Pjetri urdhëroi johebrenjtë të pagëzoheshin në emrin e Jezusit

Kur Pjetri u predikoi johebrenjve, Fryma e Shenjtë ra mbi të gjithë ata që e dëgjuan fjalën. (Veprat 10:44) Të rrethprerët u mahnitën sepse dhurata e Frymës së Shenjtë u derdh edhe mbi johebrenjtë. (Veprat 10:45) Sepse po i dëgjonin duke folur në gjuhë të huaja dhe duke lëvduar Perëndinë. (Veprat e Apostujve 10:46) Pjetri deklaroi: «A mundet dikush të ndalojë ujin për pagëzimin e këtyre njerëzve, të cilët kanë marrë Frymën e Shenjtë ashtu si ne?» (Veprat 10:47) Kështu ai urdhëroi që të pagëzoheshin në emër të Jezu Krishtit. (Veprat 10:48)

Predikimi i pagëzimit nga Pali në emër të Jezusit

Kur Pali predikonte në Efes, gjeti disa dishepuj dhe u tha atyre: "A e morët Frymën e Shenjtë kur besuat?" (Veprat 19:2) Kur ata u përgjigjën se ishin pagëzuar në pagëzimin e Gjonit, Pavli tha: «Gjoni pagëzoi me pagëzimin e pendimit, duke u thënë njerëzve që të besonin në atë që do të vinte pas tij, domethënë Jezuin.» (Veprat 19:3-4) Me të dëgjuar këtë, ata u pagëzuan në emër të Zotit Jezus. (Veprat 19:5) Dhe, kur Pali vuri duart mbi ta, Fryma e Shenjtë zbriti mbi ta dhe ata filluan të flasin në gjuhë të huaja dhe të profetizojnë. (Veprat 19:6)

Ne jemi varrosur me Krishtin në pagëzim në vdekje

Besimtarët duhet të pendohen dhe të pagëzohen në emrin e Jezu Krishtit për faljen e mëkateve, me shpresën se do të marrin dhuratën e Frymës së Shenjtë. (Veprat 2:38) Të gjithë ne që jemi pagëzuar në Krishtin Jezus, u pagëzuam në vdekjen e tij. (Romakëve 6:3) Ne, pra, u varrosëm me të me anë të pagëzimit në vdekje, që, ashtu si Krishti u ringjall prej së vdekurish me anë të lavdisë së Atit, edhe ne të ecim në risinë e jetës. (Romakëve 6:4) Sepse, nëse kemi qenë të bashkuar me të në një vdekje si të tijën, me siguri do të jemi të bashkuar me të në një ringjallje si të tijën. (Romakëve 6:5) Në të jemi rrethprerë me një rrethprerje të bërë pa duar, duke hequr trupin e mishit, me rrethprerjen e Krishtit. (Kolosianëve 2:11) Ne varrosemi me të në pagëzim, në të cilin edhe ne jemi ringjallur me të nëpërmjet besimit në veprën e fuqishme të Perëndisë, i cili e ringjalli prej së vdekurish. (Kolosianëve 2:12)

Kritika e Pagëzimit në emrin e Jezusit

Ne nuk duhet të pagëzohemi me një emër tjetër, pasi Krishti nuk është i ndarë dhe asnjë tjetër nuk u kryqëzua për ne. (1 Korintasve 1:13) Ne jemi larë, jemi shenjtëruar, jemi shfajësuar në emër të Zotit Jezu Krisht dhe me anë të Frymës së Perëndisë tonë. (1 Korintasve 6:11) Shpëtimi i Noeut u gjet nëpërmjet ujit dhe pagëzimi, që korrespondon me këtë, tani na shpëton, jo si heqje e papastërtisë nga trupi, por si thirrje ndaj Perëndisë për një ndërgjegje të mirë, nëpërmjet ringjalljes. të Jezu Krishtit. (1 Pjetrit 3:20-21) Doktrina elementare e Krishtit është themeli i pendimit nga veprat e vdekura dhe i besimit te Perëndia dhe i doktrinës së pagëzimit dhe të vënies së duarve. (Hebrenjve 6:1-2 Lamsa) Ata që dikur kanë zbritur në pagëzim dhe kanë shijuar dhuratën që vjen nga qielli dhe kanë marrë Frymën e Shenjtë dhe kanë shijuar fjalën e mirë të Perëndisë dhe fuqinë e epokës që do të vijë – pritet të mbeten në pendim. (Hebrenjve 6:4-6 Lamsa) Pendohuni dhe pagëzohuni në emrin e Jezu Krishtit për faljen e mëkateve tuaja. (Veprat 2:38) Jezusi është guri i themelit dhe nuk ka shpëtim në asnjë tjetër, sepse nuk ka asnjë emër tjetër nën qiell që u është dhënë njerëzve me anë të të cilit ne duhet të shpëtohemi. (Veprat 4:11-12) Kushdo që beson dhe pagëzohet do të shpëtohet, por ai që nuk beson do të dënohet. (Marku 16:16)

 ,

Baza Biblike për Pagëzimin në Ujë në Emrin e Jezusit 

Luka 16:16 (ESV) 

 “Ligji dhe Profetët ishin deri te Gjoni; që atëherë predikohet lajmi i mirë i mbretërisë së Perëndisë dhe secili hyn me forcë në të.

Luka 3: 2-3 (ESV) 

 fjala e Perëndisë iu drejtua Gjonit, birit të Zakarias, në shkretëtirë. Ai shkoi në të gjithë krahinën përreth Jordanit, duke shpallur një pagëzim pendimi për faljen e mëkateve.

Luka 3: 15-16 (ESV) 

Ndërsa njerëzit ishin në pritje, dhe të gjithë po pyesnin në zemrat e tyre për Gjonin, nëse ai mund bëhu Krishti, Gjoni iu përgjigj të gjithëve, duke thënë: “Unë ju pagëzoj me ujë, por ai që është më i fortë se unë po vjen, rripin e sandaleve të të cilit nuk jam i denjë ta zgjidh. He do t'ju pagëzojë me Frymën e Shenjtë dhe zjarrin.

Luka 3: 21-23 (ESV)

Tani kur i gjithë populli u pagëzua, dhe kur edhe Jezusi ishte pagëzuar dhe po lutej, qiejt u hapën, dhe Fryma e Shenjtë zbriti mbi të në formë trupore, si një pëllumb; dhe një zë erdhi nga qielli: “Ti je Biri im i dashur; me ty jam shume i kenaqur. Kur filloi shërbesën, Jezusi ishte rreth tridhjetë vjeç

Luka 4: 18-19 (ESV) 

 "Fryma e Zotit është mbi mua, sepse ai më ka vajosur për të shpallur një lajm të mirë për të varfërit. Ai më ka dërguar për të shpallur lirinë për robërit dhe kthimin e shikimit për të verbërit, për të liruar ata që janë të shtypur, për të shpallur vitin e favorit të Zotit ".

Marku 10: 37-40 (ESV)

Dhe ata i thanë: "Na lejo të ulemi, një në të djathtën tënde dhe një në të majtën tënde, në lavdinë tënde". Jezusi u tha atyre: "Ju nuk e dini se çfarë kërkoni. A jeni në gjendje të pini kupën që unë pi, apo të pagëzoheni me pagëzimin me të cilin jam pagëzuar? " Dhe ata i thanë: "Ne mundemi". Dhe Jezusi u tha atyre: "Kupa që unë pi do të pini ju, dhe me pagëzimin me të cilin jam pagëzuar, ju do të pagëzoheni, por të ulesh në të djathtën ose në të majtën time nuk është e imja për ta dhënë, por është për ata për të cilët është përgatitur. "

Gjoni 1: 25-27 (ESV) 

Ata e pyetën: "Atëherë pse pagëzon, nëse nuk je asnjëri Krishti, as Elia, as Profeti? " Gjoni u përgjigj atyre: "Unë pagëzoj me ujë, por midis jush qëndron një që ju nuk e njihni, madje ai që vjen pas meje, rripin e sandalit të të cilit nuk jam i denjë ta zgjidh ".

Gjoni 1: 29-34 (ESV) 

Të nesërmen ai pa Jezusin që po vinte drejt tij dhe tha: “Ja, Qengji i Perëndisë, që heq mëkatin e botës! Ky është ai për të cilin thashë: "Pas meje vjen një njeri që renditet para meje, sepse ishte para meje". Unë vetë nuk e njihja, por për këtë qëllim erdha të pagëzoj me ujë, që t'i zbulohet Izraelit. " Dhe Gjoni dha dëshmi: “Unë pashë që Fryma zbriste nga qielli si një pëllumb dhe mbeti mbi të. Unë vetë nuk e njihja, por ai që më dërgoi të pagëzoj me ujë më tha: 'Ai mbi të cilin shihni që Fryma zbret dhe qëndron, ky është ai që pagëzon me Frymën e Shenjtë'' Dhe unë kam parë dhe kam dhënë dëshmi se ky është Biri i Perëndisë ".

Gjoni 3: 22-24 (ESV) 

Pas kësaj Jezusi dhe dishepujt e tij shkuan në krahinën e Judesë dhe ai qëndroi atje me ta dhe po pagëzonteMe Gjoni po pagëzonte gjithashtu në Aenon pranë Salimit, sepse uji ishte i bollshëm atje, dhe njerëzit po vinin dhe duke u pagëzuar (sepse Gjoni ende nuk ishte futur në burg).

Gjoni 4: 1-2 (ESV)

Tani kur Jezusi mësoi se farisenjtë kishin dëgjuar se Jezusi po bënte dhe duke pagëzuar më shumë dishepuj se Gjoni (megjithëse vetë Jezusi nuk pagëzoi, por vetëm dishepujt e tij),

Gjoni 14:6 (ESV)

Jezusi i tha: "Unë jam rruga, e vërteta dhe jeta. Askush nuk vjen tek Ati përveçse nëpërmjet meje".

Gjoni 20:31 (ESV)

“Por këto janë shkruar që ju të besoni se Jezusi është Krishti, Biri i Perëndisë dhe që duke besuar të keni jetë në emër të tij".

Luka 24: 46-47 (ESV)

“Kështu është shkruar se Krishti duhet të vuajë dhe ditën e tretë të ringjallet nga të vdekurit dhe se pendimi për faljen e mëkateve duhet të shpallet ne emer te tij për të gjitha kombet, duke filluar nga Jeruzalemi.

Veprat 2: 36-42 (ESV)

Le ta dijë, pra, e gjithë shtëpia e Izraelit me siguri se Perëndia e ka bërë atë Zot dhe Krisht, këtë Jezusin që ju e kryqëzuat ". Kur e dëgjuan këtë, ata u zemëruan dhe i thanë Pjetrit dhe pjesës tjetër të apostujve: "Vëllezër, çfarë të bëjmë?" Dhe Pjetri u tha atyre: “Pendohuni dhe pagëzohuni secili prej jush në emrin e Jezu Krishtit për faljen e mëkateve tuaja, dhe ju do të merrni dhuratën e Frymës së Shenjtë. Sepse premtimi është për ju dhe për fëmijët tuaj dhe për të gjithë ata që janë larg, të gjithë ata që Zoti, Perëndia ynë, i thërret pranë vetes. " Dhe me shumë fjalë të tjera ai dha dëshmi dhe vazhdoi t'i nxisë ata, duke thënë: "Shpëtoni veten nga ky brez i shtrembër". Kështu ata që morën fjalën e tij u pagëzuan dhe atë ditë u shtuan rreth tre mijë shpirtra. Dhe ata iu përkushtuan mësimit dhe shoqërimit të apostujve, thyerjes së bukës dhe lutjeve.

Veprat 4: 11-12 (ESV) 

Ky Jezus është guri që u hodh poshtë nga ju, ndërtuesit, i cili është bërë gurthemeli. Dhe nuk ka shpëtim në askënd tjetër, sepse ka asnjë emër tjetër nën qiellin e dhënë midis njerëzve me anë të të cilit ne duhet të shpëtohemi. "

Veprat 8: 12-17 (ESV)

Por kur ata i besuan Filipit ndërsa predikonte një lajm të mirë për mbretërinë e Perëndisë dhe emrin e Jezu Krishtit, ata u pagëzuan, burra dhe graMe Edhe vetë Simon besoi, dhe pasi u pagëzua ai vazhdoi me Filipin. Dhe, duke parë shenja dhe mrekulli të mëdha të kryera, ai u mahnit. Tani kur apostujt në Jeruzalem dëgjuan se Samaria kishte marrë fjalën e Perëndisë, u dërguan atyre Pjetrin dhe Gjonin, të cilët zbritën dhe u lutën për ta që të merrnin Frymën e Shenjtë, sepse ai ende nuk kishte rënë mbi asnjë prej tyre, por ata ishin pagëzuar vetëm në emrin e Zotit JezusMe Pastaj vunë duart mbi ta dhe ata morën Frymën e Shenjtë.

Veprat 10: 37-38 (ESV)

ju vetë e dini se çfarë ndodhi në të gjithë Judenë, duke filluar nga Galilea pas pagëzimit që Gjoni shpalli: sesi Zoti e vajosi Jezusin nga Nazareti me Frymën e Shenjtë dhe me fuqiMe Ai vazhdoi duke bërë mirë dhe duke shëruar të gjithë ata që ishin të shtypur nga djalli, sepse Perëndia ishte me të.

Veprat 10: 44-48 (ESV)

Ndërsa Pjetri ende po i thoshte këto gjëra, Fryma e Shenjtë ra mbi të gjithë ata që e dëgjuan fjalën. Dhe besimtarët e rrethprerë që kishin ardhur me Pjetrin u mahnitën, sepse dhurata e Frymës së Shenjtë u derdh edhe mbi johebrenjtë. Sepse ata po i dëgjonin duke folur në gjuhë dhe duke lavdëruar Perëndinë. Atëherë Pjetri deklaroi, "A mund të ndalojë dikush ujë për pagëzimin e këtyre njerëzve, cilët kanë marrë Frymën e Shenjtë ashtu si ne? " Dhe ai urdhëroi që ata të pagëzoheshin në emrin e Jezu Krishtit... 

Veprat 19: 2-7 (ESV)

Dhe ai u tha atyre: "A e morët Frymën e Shenjtë kur besuat?" Dhe ata thanë: "Jo, ne as nuk kemi dëgjuar se ekziston një Frymë e Shenjtë." Dhe ai tha: "Me çfarë, atëherë u pagëzuat?" Ata thanë: "Në pagëzimin e Gjonit." Dhe Pali tha: "Gjoni pagëzoi me pagëzimin e pendimit, duke u thënë njerëzve të besonin në atë që do të vinte pas tij, domethënë Jezusin."Me të dëgjuar këtë, ata u pagëzuan në emrin e Zotit JezusMe Dhe kur Pali vuri duart mbi ta, Fryma e Shenjtë zbriti mbi ta dhe ata filluan të flasin në gjuhë të tjera dhe të profetizojnë. Ishin gjithsej rreth dymbëdhjetë burra. 

Romakëve 6: 2-5 (ESV)

Si mund të jetojmë ne ne që vdiqëm për mëkatin? ju nuk e dini se të gjithë ne që kemi u pagëzuan në Krishtin Jezus u pagëzuan në vdekjen e tijPrandaj ne u varrosëm me të duke u pagëzuar në vdekje, në mënyrë që, ashtu si Krishti u ringjall nga të vdekurit nga lavdia e Atit, edhe ne të ecim në risinë e jetës. Sepse nëse jemi bashkuar me të në një vdekje si e tij, me siguri do të bashkohemi me të në një ringjallje si e tij.

Kolosianëve 2: 11-14 (ESV)

"Në të edhe ju u rrethpre me një rrethprerje të bërë pa duar, duke hequr trupin e mishit, me rrethprerjen e Krishtit, pasi ishte varrosur me të në pagëzim, në të cilën edhe u ngritët me të nëpërmjet besimit në veprën e fuqishme të Perëndisë, që e ringjalli prej së vdekurish. Dhe ju, që ishit të vdekur në shkeljet tuaja dhe në parrethprerjen e mishit tuaj, Perëndia bëri të gjallë së bashku me të, duke na falur të gjitha shkeljet tona, duke anuluar regjistrin e borxhit që na qëndronte kundër me kërkesat e tij ligjore. Këtë ai e la mënjanë, duke e gozhduar në kryq ".

1 Korintasve 1:13 (ESV) 

"A është Krishti i ndarëA u kryqëzua Pali për ju? ose u pagëzove në emër të Palit?

1 Korintasve 6:11 (ESV)

“Por u lave, u shenjtërove, u shfajësove në emër të Zotit Jezu Krisht dhe me Frymën e Perëndisë tonë. "

1 Pjetrit 3: 18-22 (ESV)

"Sepse Krishti gjithashtu vuajti një herë për mëkatet, i drejti për të padrejtët, që të mund të na çonte te Perëndia, i vdekur në mish, por i gjallë në shpirt, në të cilin ai shkoi dhe u shpalli shpirtrave në burg, sepse ata më parë nuk u bindën, kur durimi i Perëndisë priste në ditët e Noeut, ndërkohë që po përgatitej arka, në të cilën disa, domethënë tetë persona, u sollën të sigurt përmes ujit. Pagëzimi, i cili korrespondon me këtë, tani ju shpëton, jo si një heqje e papastërtisë nga trupi, por si një thirrje drejtuar Zotit për një ndërgjegje të mirë, përmes ringjalljes së Jezu Krishtit, i cili ka shkuar në qiell dhe është në të djathtë të Perëndisë, me engjëjt, autoritetet dhe fuqitë që i janë nënshtruar atij.

Hebrenjve 6: 1-8 (Peshitta aramaike, Lamsa)

1 Prandaj, le të lëmë fjalën elementare të Krishtit dhe të shkojmë drejt përsosmërisë. Pse vendosni përsëri një themel tjetër për pendimin nga veprat e kaluara dhe për besimin në Zot? 2 Dhe për doktrinën e pagëzimit dhe për vendosjen e duarve dhe për ringjalljen e të vdekurve dhe për gjykimin e përjetshëm? 3 Nëse Zoti na lejon, ne do ta bëjmë këtë. 4 Por kjo është e pamundur për ata që janë pagëzuar dikur 5 dhe kanë shijuar dhuratën nga qielli dhe kanë marrë Frymën e Shenjtë dhe kanë shijuar fjalën e mirë të Perëndisë dhe fuqitë e botës që do të vijë, 6 sepse, për ta për të mëkatuar përsëri dhe për t'u ripërtërirë me pendim, ata e kryqëzojnë Birin e Perëndisë për herë të dytë dhe e turpërojnë atë. 7 Sepse toka që pi në shiun që bie me bollëk mbi të dhe nxjerr barëra të dobishme për ata për të cilët është kultivuar, merr bekimin nga Perëndia; 8 Por nëse do të prodhojë gjemba dhe ferra, ai është i refuzuar dhe jo shumë larg dënimit; dhe në fund kjo kulturë do të digjet. 

Marku 16:16 (ESV) 

Kush beson dhe pagëzohet do të shpëtohet, por kush nuk beson do të dënohet

Emri i Jezusit

Jezusi në gjuhët origjinale

Hebraisht: Yeshua, Y'suah ose Yehoshua (ישוע ose יְהוֹשֻׁעַ)

Aramaisht: Yeshuʿ ose Yisho ()

Greqisht: Iēsous (Ἰησοῦς)

Latinisht: Iesu

Kuptimi i emrit të Jezusit

Ka pasur propozime të ndryshme në lidhje me kuptimin e mirëfilltë etimologjik të emrit Yəhôšuaʿ (Joshua, hebraisht: יְהוֹשֻׁעַ), përfshirë Yahweh/Yahowah kursen, (është) shpëtimi, (është) një klithmë shpëtimi, (është) një thirrje për -të kursej, (është) një thirrje për ndihmë, (është) ndihma ime.

Emri grek I keq vjen nga hebraishtja/aramaishtja dhe do të thotë "shërues ose mjek, dhe shpëtimtar".

Variacionet e emrit të Jezusit në anglisht

John Wycliffe (vitet 1380) përdori drejtshkrimin Ihesus dhe gjithashtu përdori Ihesu. Tyndale në shekullin e 16 -të ka Iesu të rastit. Versioni i King James 1611 përdor Jezusin në të gjithë, pavarësisht nga sintaksa. 'J' dikur ishte një variant i 'Unë'. 'J' dhe 'I' nuk konsideroheshin si një shkronjë e veçantë deri në Biblën e parë të Kembrixhit në vitin 1629 të Mbretit Xhejms, ku u shfaq “Jezusi” i Parë. Jesu filloi të përdoret në anglisht, veçanërisht në himne.

Jesu (/ ˈdʒiːzuː/ JEE-kopshti zoologjik; nga latinishtja Iesu) ndonjëherë përdoret si thirrja e Jezusit në anglisht.

Jezusi është Modeli për Shpëtimin Tonë

Jezusi vdiq, u varros dhe u ringjall prej së vdekurish (1 Korintasve 15: 1-4)

  • Pendimi është simbol i vdekjes
  • Pagëzimi në ujë është simbol i varrimit
  • Marrja e Frymës së Shenjtë është simbolike e ringjalljes nga të vdekurit (të rilindurit)

Ne duhet të vdesim dhe të varrosemi me Krishtin në mënyrë që të ecim në risinë e jetës. (Romakëve 6: 2-4)

  • Ne vdesim për mëkatin / pendimin (Rom 6: 2)
  • Ne jemi varrosur me Krishtin në pagëzim (Rom 6: 2-4, Kol 2: 11-14)
  • Ne rilindim duke marrë Shpirtin e Shenjtë që konfirmon shpresën tonë në ringjalljen nga të vdekurit (Rom 6: 4)
  • Ne besojmë se nëse vdesim dhe varrosemi me Krishtin, ne gjithashtu do të ringjallemi me Krishtin

Pse Pagëzimi në Emrin e Jezusit?

 
  • Ne jemi varrosur me Krishtin në pagëzim (Rom 6: 2-4, Kol 2: 11-14)
  • Jezusi është Krishti (Mesia), Biri i Perëndisë (Luka 4:41, Gjoni 4: 25-26, Gjoni 20:31)
  • Përmes Jezusit ne marrim birësim si bij të Perëndisë (Rom 8:29, Gal 4: 4-5, Efes 1: 5, Heb 2: 8-13)
  • Jezusi është emri i vetëm i dhënë midis njerëzve me të cilin ne mund të shpëtohemi. (Gjoni 4: 11-12, Gjoni 4:16, Veprat 4: 11-12, Veprat 10: 42-43)
  • Ati e do Jezusin dhe i ka dhënë gjithçka në duart e tij (Gjoni 3:35, Gjoni 13: 3, Gjoni 17: 2, Mat 28:18, 1 Kor 15:27)
  • Jezusi është një ndërmjetës midis Perëndisë dhe njeriut (1Tim 2: 5-6, Heb 8: 6, Heb 9:15, Heb 12:24)
  • Jezusi është Apostulli ynë dhe Kryeprifti i rrëfimit tonë (Heb. 2:17, Heb 3: 1-6, Heb 4: 14-15, Heb 5: 5-6, Heb 7:26, Heb 8: 1-2, Heb. 9:24, Heb 10: 19-21)
  • Zoti e ka lartësuar Jezusin mbi të gjithë emrat e tjerë (Fil 2: 8-11, Ef 1: 20-22, Veprat 2:36, Veprat 5: 30-31, 1 Kor 8: 5-6, Rom 10: 9-13)
  • Perëndia e ka caktuar Jezusin që të jetë gjykatës në të gjithë botën (Veprat 10:42, Veprat 17: 30-31, 2 Kor 5:10)
  • Jezusi është plani i fshehur për shekuj në Perëndinë për të bashkuar të gjitha gjërat me veten e tij (Efesianëve 1: 3-11, Efesianëve 3: 9-11, 1The 5: 9-10, 2 Tim 1: 8-10)

Pse të mos pagëzoheni "në emër të Atit dhe të Birit dhe të Frymës së Shenjtë?"

  • Ka shumë arsye bindëse për pagëzimin në emër të Jezusit, siç u theksua në pjesët e mësipërme
  • Pagëzimi në formulën trinitare humbet kuptimin simbolik të të vdekurit dhe të varrosurit me Krishtin
  • Jezusi është emri me të cilin kemi qasje tek Ati dhe marrim Frymën e Shenjtë
  • Në librin e Veprave të Apostujve, i cili përshkruan rritjen e kishës së hershme, apostujt predikuan vetëm pagëzimin e emrit Jezus dhe pagëzuan në emrin e Jezusit
  • Të krishterët më të hershëm brenda shekullit 1 dhe fillimit të 2 -të u pagëzuan në emrin e Jezusit
  • Etërit e hershëm të kishës dëshmojnë se pagëzimi me emrin Jezus ishte i pranueshëm (si një alternativë ndaj formulës trinitare të Mateut 28:19)
  • Bursa moderne pohon se formula trinitare e Mat 28:19 nuk ka të ngjarë të jetë origjinale për Mateun, por u shtua më vonë

Dëshmia e Eusebius

  • Eusebius Pamphili, ose Eusebius i Cezareas lindi rreth vitit 270 pas Krishtit dhe vdiq rreth vitit 340 pas Krishtit
  •  Eusebius, zellit të të cilit i detyrohemi pjesa më e madhe e asaj që dihet për historinë e Dhiatës së Re ”(Dr. Westcott, Anketa e Përgjithshme e Historisë së Kanunit të Dhiatës së Re, faqe 108).
  • “Eusebius, mësuesi më i madh grek i Kishës dhe teologu më i ditur i kohës së tij… punoi pa u lodhur për pranimin e fjalës së pastër të Dhiatës së Re, siç erdhi nga Apostujt. Eusebius… mbështetet vetëm në dorëshkrimet e lashta ”(EK në Monsthefte Christadelphian, gusht 1923; Vizitor vëllazëror, qershor 1924)
  • "Eusebius Pamphilius, Peshkopi i Cezareas në Palestinë, një njeri me lexim të madh dhe erudicion, dhe ai që ka fituar famë të pavdekshme me punën e tij në historinë kishtare dhe në degët e tjera të mësimit teologjik." ... ai jetoi në një intimitet të madh me martirin Pamphilius, një njeri i ditur dhe i devotshëm i Cezareas, dhe themeluesi i një biblioteke të gjerë atje, nga e cila Eusebius nxori rezervën e tij të madhe të të mësuarit. " (JL Mosheim, fusnota editoriale).
  • Në bibliotekën e tij, Eusebius duhet të ketë trajtuar zakonisht kodikët e Ungjijve më të vjetër për dyqind vjet sesa më të hershmit nga unikalet më të mëdhenj që kemi tani në bibliotekat tona ". (The Hibbert Journal, Tetor., 1902)
  • Eusebius ishte dëshmitar okular i një Libri të pandryshuar të Mateut, i cili ka të ngjarë të ishte një kopje e hershme pranë Mateut origjinal.
  • Eusebius citon librin e hershëm të Mateut që ai kishte në bibliotekën e tij në Cezare. Eusebius na informon për fjalët aktuale të Jezusit drejtuar dishepujve të tij në tekstin origjinal të Mateut 28:19: “Me një fjalë dhe zë ai u tha dishepujve të tij:“ Shkoni dhe bëni dishepuj nga të gjitha kombet në Emrin Tim, duke i mësuar ata të vëzhgojnë të gjitha gjërat që të kam urdhëruar.
  • MSS që Eusebius trashëgoi nga paraardhësi i tij, Pamphilus, në Cezarea në Palestinë, disa të paktën ruajtën leximin origjinal, në të cilin nuk u përmend as Pagëzimi, as Ati, Biri dhe Fryma e Shenjtë. " Itshtë e qartë se ky ishte teksti i gjetur nga Eusebius në kodikët shumë të lashtë të mbledhur pesëdhjetë deri në njëqind e pesëdhjetë vjet para lindjes së tij nga paraardhësit e tij të mëdhenj (FC Conybeare, Hibbert Journal, 1902, f 105)

Citate nga Eusebius (300-336 pas Krishtit)

Prova e Ungjillit (Demonstratio Evangelica)

Libri III, Kapitulli 7, 136 (ad), f. 157

"Por ndërsa dishepujt e Jezusit me shumë mundësi ose thoshin kështu, ose mendonin kështu, mjeshtri i zgjidhi vështirësitë e tyre, me shtimin e një fraze, duke thënë se ata duhet të triumfojnë" Në emrin tim ". Dhe fuqia e emrit të Tij është aq e madhe, saqë apostulli thotë: «Zoti ka dhënë atij një emër që është mbi çdo emër,në emër të Jezusit çdo gju duhet të përkulet, për gjërat në qiell, për gjërat në tokë dhe për gjërat nën tokë, ”Ai tregoi virtytin e fuqisë në Emrin e Tij të fshehur nga turma kur u tha dishepujve të Tij:“Shkoni dhe bëni dishepuj nga të gjitha kombet në emrin tim.. " Ai gjithashtu parashikon me saktësi të ardhmen kur thotë: "sepse ky ungjill duhet së pari t'i predikohet të gjithë botës, si një dëshmi për të gjitha kombet".

Libri III, Kapitulli 6, 132 (a), f. 152

Me një fjalë dhe zë Ai u tha dishepujve të Tij: "Shkoni dhe bëni dishepuj nga të gjitha kombet në emrin tim, duke i mësuar ata të respektojnë të gjitha gjërat që unë ju kam urdhëruar, ”…

Libri III, Kapitulli 7, 138 (c), f. 159

Unë jam i detyruar në mënyrë të parezistueshme të rishikoj hapat e mi, dhe të kërkoj kauzën e tyre, dhe të rrëfej se ata mund të kishin arritur vetëm në ndërmarrjen e tyre të guximshme, nga një fuqi më hyjnore dhe më e fortë se ajo e njeriut dhe nga bashkëpunimi i Atij që tha atyre; "Bëni dishepuj të të gjitha kombeve në emrin tim".

Libri IX, Kapitulli 11, 445 (c), f. 175

Dhe Ai u thotë dishepujve të Tij pas refuzimit të tyre, "Shkoni dhe bëni dishepuj nga të gjitha kombet në emrin tim".

Historia e Kishës

Libri III, Kapitulli 5

“…Por pjesa tjetër e apostujve, të cilët ishin komplotuar vazhdimisht kundër me qëllim shkatërrimin e tyre dhe ishin dëbuar nga toka e Judesë, shkuan te të gjitha kombet për të predikuar Ungjillin, duke u mbështetur në fuqinë e Krishti, i cili u kishte thënë atyre: Shkoni dhe bëni dishepuj nga të gjitha kombet në emrin tim"

Shënimet dhe Referencat Biblike në lidhje me Mateun 28:19

Bibla e Jeruzalemit, 1966

Ndoshta kjo formulë, për sa i përket plotësisë së shprehjes së saj, është një pasqyrim i përdorimit liturgjik të vendosur më vonë në bashkësinë primitiveMe Do të mbahet mend se Veprat flasin për pagëzimin "në emër të Jezusit".

Version i ri standard i rishikuar

Kritikët modernë pohojnë kjo formulë i atribuohet rrejshëm Jezusit dhe që përfaqëson traditën e kishës më vonë (katolike), sepse askund në librin e Veprave (ose ndonjë libër tjetër të Biblës) pagëzimi nuk kryhet me emrin e Trinisë…

Përkthimi i Testamentit të Ri të James Moffett

Ndoshta kjo formulë (Trinitare), për sa i përket plotësisë së shprehjes së saj, është një reflektim i përdorimit liturgjik (katolik) e krijuar më vonë në bashkësinë primitive (katolike), Do të mbahet mend se Veprat flasin për pagëzimin "në emër të Jezusit".

Enciklopedia Standarde Biblike Ndërkombëtare, Vëll. 4, faqe 2637

“Mateu 28:19 në veçanti vetëm kanonizon një situatë e mëvonshme kishtare, se universalizmi i saj është në kundërshtim me faktet e historisë së hershme të krishterë, dhe formula e saj trinitare (është) e huaj për gojën e Jezusit".

Komentarët e Dhiatës së Re Tyndale, I, faqe 275

“Shpesh pohohet se fjalët në emër të Atit dhe të Birit dhe të Frymës së Shenjtë nuk janë ipsissima verba [fjalë të sakta] të Jezusit, por…një shtesë e mëvonshme liturgjike".

Një Fjalor i Krishtit dhe Ungjijve, J. Hastings, 1906, faqe 170

Dyshohet nëse urdhri i qartë i Matt. 28:19 mund të pranohet siç tha JezusiMe … Por formula Trinitare në gojën e Jezusit është sigurisht e papritur.

Enciklopedia Britannica, Botimi i 11 -të, Vëllimi 3, faqe 365

"Pagëzimi u ndryshua nga emri i Jezusit në fjalët At, Bir & Frymë e Shenjtë në Shekullin II".

Fjalori Biblik Anchor, vëll. 1, 1992, faqe 585

"Enigma historike nuk zgjidhet nga Mateu 28:19, pasi, sipas një konsensusi të gjerë studiues, nuk është një thënie autentike e Jezusit"

Fjalori i Përkthyesve të Biblës, 1962, faqe 351

Mateu 28:19 “… është kundërshtuar për arsye tekstuale, por sipas mendimit të shumë studiuesve fjalët mund të konsiderohen ende si pjesë e tekstit të vërtetë të Mateut. Sidoqoftë, ekziston një dyshim i madh nëse e juaja mund të jetë ipsissima verba e Jezusit. Dëshmia e Veprave 2:38; 10:48 (krh. 8:16; 19: 5), mbështetur nga Gal. 3:27; Rom 6: 3, sugjerojnë që pagëzimi në Krishterizmin e hershëm u administrua, jo në emrin e trefishtë, por "në emrin e Jezu Krishtit" ose "në emrin e Zotit Jezus.. " Kjo është e vështirë të pajtohet me udhëzimet specifike të vargut në fund të Mateut. ”

Fjalori i Biblës, 1947, faqe 83

“Ishte zakon të gjurmonim institucionin e praktikës (të pagëzimit) te fjalët e Krishtit të regjistruara në Mateun 28:19. Por vërtetësia e këtij pasazhi është sfiduar si në baza historike ashtu edhe në ato tekstualeMe Duhet pranuar se formula e emrit të trefishtë, e cila këtu është urdhëruar, nuk duket se është përdorur nga Kisha primitive"

Referenca shtesë në lidhje me Mateun 28:19 dhe Pagëzimin

Historia e Kritikës së Testamentit të Ri, Conybeare, 1910, faqe, 98-102, 111-112

"Shtë e qartë, pra, se MSS që Eusebius trashëgoi nga paraardhësi i tij, Pamphilus, në Cezarea në Palestinë, disa të paktën ruajtën leximin origjinal, në të cilin nuk u përmend as Pagëzimi, as Ati, Biri dhe Shenjti Fantazmë. ”

Komenti Ndërkombëtar Kritik mbi Shkrimet e Shenjta të Dhiatës së Vjetër dhe të Re; S. Driver, A. Plummer, C. Briggs; Një koment kritik dhe ekzekutiv i Shën Mateut Botimi i Tretë, 1912, faqe 307-308

"Eusebius citon në këtë formë të shkurtër aq shpesh sa është më e lehtë të supozohet se ai është duke cituar përfundimisht fjalët e Ungjillit, sesa të shpikë arsyet e mundshme të cilat mund ta kenë bërë atë aq shpesh ta perifrazojë atë. Dhe nëse një herë supozojmë se forma e tij e shkurtër ka qenë aktuale në MSS. të Ungjillit, ka shumë mundësi në hamendësim se është teksti origjinal i Ungjillit dhe se në shekujt e mëvonshëm klauzola "pagëzimi ... Shpirti" zëvendësoi atë më të shkurtër "në emrin tim". Dhe futja e këtij lloji që rrjedh nga përdorimi liturgjik do të miratohej shumë shpejt nga kopjuesit dhe përkthyesit. " 

Fjalori Hastings i Biblës 1963, faqe 1015:

“Teksti kryesor Trinitar në RT është formula e pagëzimit në Mt 28: 19… Kjo thënie e vonë pas ringjalljes, e cila nuk gjendet në asnjë Ungjill tjetër ose kudo tjetër në RT, është parë nga disa studiues si një interpolim në Mateun. Gjithashtu është theksuar se ideja e bërjes së dishepujve vazhdon në mësimin e tyre, kështu që referimi ndërhyrës i pagëzimit me formulën e tij Trinitare ishte ndoshta një futje e mëvonshme në thënie. Së fundi, forma e Eusebiusit e tekstit (të lashtë) ("në emrin tim" dhe jo në emrin e Trinitetit) ka pasur avokatë të caktuar. Edhe pse formula Trinitare gjendet tani në librin e sotëm të Mateut, kjo nuk garanton burimin e saj në mësimet historike të Jezusit. Doubtshtë padyshim më mirë të shihet formula (Trinitare) e nxjerrë nga përdorimi i pagëzimit i hershëm (katolik) i krishterë, ndoshta sirian ose palestinez (krh. Didache 7: 1-4), dhe si një përmbledhje e shkurtër e mësimeve të Kishës (katolike) rreth Zoti, Krishti dhe Fryma… ”

Komentimi Biblik i Fjalës, Vëllimi 33B, Mateu 14-28; Donald A. Hagner, 1975, faqe 887-888

“Emri i trefishtë (më së shumti vetëm një Trinitarizëm fillestar) në të cilin do të kryhej pagëzimi, nga ana tjetër, duket qartë se është një zgjerim liturgjik i bashkëtingëllores ungjillore me praktikën e kohës së tij (pra Hubbard; krh. Did . 7.1). Ekziston një mundësi e mirë që në formën e tij origjinale, siç dëshmohet nga forma ante-Nicene Eusebian, teksti të lexohet "bëni dishepuj në emrin tim" (shih Conybeare). Ky lexim më i shkurtër ruan ritmin simetrik të fragmentit, ndërsa formula triadike i përshtatet ngushtë strukturës siç mund të pritet nëse do të ishte një interpolim ... Megjithatë, është Kosmala, ajo që ka argumentuar më efektivisht për leximin më të shkurtër, duke treguar qendrën rëndësia e "emrit të Jezusit" në predikimin e hershëm të krishterë, praktikën e pagëzimit në emër të Jezusit dhe njëjës "në emrin e tij" në lidhje me shpresën e johebrenjve në Isa. 42: 4b, cituar nga Mateu në 12: 18-21. Siç vëren me të drejtë Carson për fragmentin tonë: "Nuk ka asnjë provë që ne kemi Jezusin ipsissima verba këtu" (598). Tregimi i Veprave vëren përdorimin e emrit vetëm të "Jezu Krishtit" në pagëzim (Veprat 2:38; 8:16; 10:48; 19: 5; krh. Rom. 6: 3; Gal. 3:27) ose thjesht "Zoti Jezus" (Veprat 8:16; 19: 5)

Enciklopedia e Njohurive Fetare Schaff-Herzog, faqe 435

“Jezusi, megjithatë, nuk mund t'u ketë dhënë dishepujve të tij këtë urdhër pagëzimi Trinitar pas ringjalljes së Tij; sepse Dhiata e Re njeh vetëm një pagëzim në emër të Jezusit (Veprat 2:38; 8:16; 10:43; 19: 5; Gal. 3:27; Rom. 6: 3; 1 Kor. 1: 13- 15), e cila ende ndodh edhe në shekujt e dytë dhe të tretë, ndërsa formula Trinitare ndodh vetëm në Mat. 28:19, dhe pastaj vetëm përsëri (në) Didache 7: 1 dhe Justin, Apol. 1: 61… Së fundi, karakteri i qartë liturgjik i formulës… është i çuditshëm; nuk ishte rruga e Jezusit për të bërë formula të tilla ... vërtetësia formale e Matit. 28:19 duhet të kundërshtohet… ”.

Enciklopedia e Fesë dhe Etikës

Sa i përket Mateut 28:19, ai thotë: isshtë dëshmia qendrore për pikëpamjen tradicionale (Trinitare). Nëse do të ishte e pakontestueshme, kjo, natyrisht, do të ishte vendimtare, por besueshmëria e saj kundërshtohet në bazë të kritikës tekstuale, kritikës letrare dhe kritikës historike. E njëjta Enciklopedi më tej thotë se: “Shpjegimi i qartë i heshtjes së Dhiatës së Re mbi emrin e trefishtë, dhe përdorimi i një formule tjetër (Emri i Jezusit) te Veprat dhe Pali, është se kjo formulë tjetër ishte e mëparshmja dhe triuna formula është një shtesë e mëvonshme. "

Bibla e Jeruzalemit, një vepër katolike studiuese

“Mund të ndodhë që kjo formulë, (Mateu Triune 28:19) për sa i përket plotësisë së shprehjes së saj, është një pasqyrim i përdorimit liturgjik (të krijuar nga njeriu) të vendosur më vonë në bashkësinë primitive (katolike). Do të mbahet mend se Veprat flasin për pagëzimin "në emër të Jezusit," ... "

Enciklopedia Standarde Biblike Ndërkombëtare, James Orr, 1946, faqe 398

"Feine (PER3, XIX, 396 f) dhe Kattenbusch (Sch-Herz, I, 435 f. Argumentojnë se formula Trinitare në Mateun 28:19 është e rreme. Asnjë regjistrim i përdorimit të formulës Trinitare nuk mund të zbulohet në Veprat ose letrat e apostujve ”.

Filozofia e Etërve të Kishës, Vëll. 1, Harry Austryn Wolfson, 1964, faqe 143

Studimi kritik, në tërësi, hedh poshtë atribuimin tradicional të formulës trepalëshe të pagëzimit ndaj Jezusit dhe e konsideron atë me origjinë të mëvonshme. Pa dyshim atëherë formula e pagëzimit fillimisht përbëhej nga një pjesë dhe gradualisht u zhvillua në formën e saj trepalëshe.

GR Beasley-Murray, Pagëzimi në Testamentin e Ri, Grand Rapids: Eerdmans, 1962, faqe 83

"I gjithë autoriteti në qiell dhe në tokë më është dhënë" na bën të presim si pasojë, "Shkoni dhe bëni dishepuj tek Unë midis të gjitha kombeve, duke i pagëzuar në emrin Tim, duke i mësuar ata të respektojnë të gjitha gjërat që ju kam urdhëruar. " Në fakt, klauzolat e para dhe të treta kanë atë domethënie: duket se klauzola e dytë është modifikuar nga një formulë kristologjike në atë trinitare në interes të traditës liturgjike ”.

Enciklopedia Katolike, II, 1913, Pagëzimi

Autorët pranojnë se ka pasur polemika në lidhje me pyetjen nëse pagëzimi në emër të Krishtit është mbajtur ndonjëherë i vlefshëm. Ata pranojnë se tekstet në Dhiatën e Re krijojnë këtë vështirësi. Ata deklarojnë "Urdhrin e qartë të Princit të Apostujve:" Pagëzohuni secili prej jush në emër të Jezu Krishtit, për faljen e mëkateve tuaja (Veprat, ii). " … Për shkak të këtyre teksteve, disa teologë kanë pohuar se Apostujt pagëzuan vetëm në emër të Krishtit. Shën Thomai, Shën Bonaventure dhe Albertus Magnus thirren si autoritet për këtë mendim, duke deklaruar se Apostujt vepruan kështu me një periudhë të posaçme ungjillore. Shkrimtarë të tjerë, si Peter Lombard dhe Hugh i Shën Viktorit, pohojnë gjithashtu se një pagëzim i tillë do të ishte i vlefshëm, por nuk thonë asgjë për një periudhë ungjillore për Apostujt. ”

Ata më tej deklarojnë, "Autoriteti i Papës Stefanit I është pretenduar për vlefshmërinë e pagëzimit të dhënë vetëm në emër të Krishtit. Shën Qipriani thotë (Ep. Ad Jubaian.) Se ky Papë shpalli të gjithë pagëzimin të vlefshëm me kusht që të ishte dhënë në emrin e Jezu Krishtit ... Më i vështirë është shpjegimi i përgjigjes së Papës Nikolla I ndaj bullgarëve (kap. Civ; Labbe , VIII), në të cilën ai thotë se një person nuk duhet të pagëzohet përsëri, i cili tashmë është pagëzuar "në emër të Trinisë së Shenjtë ose vetëm në emrin e Krishtit, siç lexojmë në Veprat e Apostujve".

Joseph Ratzinger (papa Benedikti XVI) Hyrje në Krishtërim: botimi i vitit 1968, f. 82, 83

“Forma bazë e profesionit tonë të besimit mori formë gjatë shekujve të dytë dhe të tretë në lidhje me ceremoninë e pagëzimit. Sa i përket vendit të origjinës, teksti (Mateu 28:19) erdhi nga qyteti i Romës. "

Wilhelm Bousset, Kyrios Krishterimi, faqe 295

"Dëshmia për shpërndarjen e gjerë të formulës së thjeshtë të pagëzimit [në Emrin e Jezusit] deri në shekullin e dytë është aq dërrmuese saqë edhe te Mateu 28:19, formula e Trinitarisë u fut më vonë."

Për hir të Krishtit, Tom Harpur, faqe 103

“Të gjithë, përveç studiuesve më konservatorë, pajtohen që të paktën pjesa e fundit e këtij urdhri [pjesa Triune e Mateut 28:19] u fut më vonë. Formula [Trinitare] nuk gjendet askund tjetër në Dhiatën e Re, dhe ne e dimë nga dëshmia e vetme në dispozicion [pjesa tjetër e Dhiatës së Re] se Kisha më e hershme nuk i pagëzoi njerëzit duke përdorur këto fjalë ("në emër të Atit, dhe të Birit dhe të Frymës së Shenjtë ”) pagëzimi ishte“ në ”ose“ në ”vetëm emrin e Jezusit. Kështu argumentohet se vargu fillimisht lexonte "pagëzimi i tyre në Emrin Tim" dhe më pas u zgjerua [ndryshoi] për të punuar në dogmën [më vonë Trinitare Katolike]. Në fakt, pikëpamja e parë e paraqitur nga studiuesit kritikë gjermanë si dhe nga unitaristët në shekullin e nëntëmbëdhjetë, u deklarua si pozicioni i pranuar i bursës kryesore që më parë që në vitin 1919, kur u botua për herë të parë komenti i Peake: “Kisha e të parëve ditë (33 pas Krishtit) nuk e respektuan këtë urdhërim mbarëbotëror (Trinitar), edhe nëse e dinin. Urdhri për të pagëzuar në emrin e trefishtë [Triniteti] është një zgjerim i vonë doktrinor. ”

Një histori e kishës së krishterë, Williston Walker, 1953, faqe 63, 95

"Tek dishepujt e hershëm, pagëzimi ishte" në emër të Jezu Krishtit ". Nuk përmendet pagëzimi në emër të Trinitetit në Dhiatën e Re, përveç në urdhrin që i atribuohet Krishtit te Mateu 28:19. Ky tekst është i hershëm, (por jo origjinali) megjithatë. Ai qëndron në Besimin e Apostujve dhe praktika e regjistruar (*ose e interpoluar) në Mësimdhënien, (ose Didache) dhe nga Justin. Udhëheqësit e krishterë të shekullit të tretë ruajtën njohjen e formës së mëparshme dhe, të paktën në Romë, pagëzimi në emër të Krishtit u konsiderua i vlefshëm, nëse ishte i parregullt, sigurisht nga koha e Peshkopit Stefan (254-257). "

Selia e Autoritetit në Fe, James Martineau, 1905, faqe 568

“Vetë tregimi që na thotë se më në fund, pas ringjalljes së tij, ai i porositi apostujt e tij që të shkonin dhe të pagëzonin midis të gjitha kombeve (Mt 28:19) e tradhtoi veten duke folur në gjuhën trinitare të shekullit të ardhshëm dhe na detyron të shiko në të redaktorin kishtar, dhe jo ungjilltarin, aq më pak vetë themeluesin. Asnjë gjurmë historike e kësaj formule pagëzimi nuk shfaqet më herët se "Mësimi i Dymbëdhjetë Apostujve" (kap. 7: 1,3 The Oldest Church Manuel, ed. Philip Schaff, 1887), dhe Apologjia e parë e Justinit (Apol. I. 61.) rreth mesit të shekullit të dytë: dhe më shumë se një shekull më vonë, Cyprian e pa të nevojshme të këmbëngulte në përdorimin e tij në vend të frazës më të vjetër të pagëzuar "në Krishtin Jezus", ose në "emrin e Zotit Jezus .. " (Gal. 3:27; Veprat 19: 5; 10:48. Cyprian Ep. 73, 16-18, duhet t'i kthejë në besim ata që ende përdorin formën më të shkurtër.) Vetëm Pali, nga apostujt, u pagëzua, para se të ishte "E mbushur me Frymën e Shenjtë;" dhe ai me siguri u pagëzua thjesht "në Krishtin Jezus". (Rom. 6: 3) Megjithatë, forma tri-personale, jo historike siç është, në të vërtetë insistohet si thelbësore nga pothuajse çdo Kishë në të ashtuquajturin krishterim dhe, nëse nuk e keni pasur të theksuar mbi ju, autoritetet kishtare ju dëbojnë si një pagan, dhe nuk do t'ju japë as njohje të krishterë në jetën tuaj, as varrim të krishterë në vdekjen tuaj. Shtë një rregull i cili do të dënonte si të pavlefshëm çdo pagëzim të regjistruar të kryer nga një apostull; sepse nëse librit të Veprave mund t'i besohet, përdorimi i pandryshueshëm ishte pagëzimi "në emër të Krishtit Jezus", (Veprat 2:38) dhe jo "në emër të atit, dhe të Birit, dhe të Frymës së Shenjtë .. "

Komenti i Peake mbi Biblën, 1929, faqe 723

Mateu 28:19, “Kisha e ditëve të para nuk e zbatoi këtë urdhër mbarëbotëror, edhe nëse e dinin. Urdhri për të pagëzuar në emrin e trefishtë është një zgjerim i vonë doktrinor. Në vend të fjalëve "pagëzimi ... Shpirti" ndoshta duhet të lexojmë thjesht "në emrin tim",

Edmund Schlink, Doktrina e Pagëzimit, faqe 28

“Urdhri i pagëzimit në formën e tij Mateu 28:19 nuk mund të jetë origjina historike e pagëzimit të krishterë. Së paku, duhet supozuar se teksti është transmetuar në një formë të zgjeruar nga kisha [katolike]. "

Historia e Dogmës, Vëll. 1, Adolph Harnack, 1958, faqe 79

”Pagëzimi në epokën Apostolike ishte në emrin e Zotit Jezus (1 Kor. 1:13; Veprat 19: 5). Ne nuk mund ta kuptojmë kur doli formula në emër të Atit dhe të Birit dhe të Shpirtit të Shenjtë "

Bible Catechism, Rev. John C Kersten, SVD, Catholic Book Publishing Co., NY, NY; l973, f. 164

“Në Krishtin. Bibla na thotë se të krishterët u pagëzuan në Krishtin (nr. 6). Ata i përkasin Krishtit. Veprat e Apostujve (2:38; 8:16; 10:48; 19: 5) na tregojnë për pagëzimin "në emrin (personin) e Jezusit". - një përkthim më i mirë do të ishte "në emrin (personin) e Jezusit". Vetëm në shekullin e 4 -të formula u bë e zakonshme "Në emër të Atit, dhe të Birit dhe të Frymës së Shenjtë".

Po në lidhje me Didache?

  • Didache e përkthyer. Didakhé do të thotë "Mësimdhënie" dhe njihet gjithashtu si Mësimi i Zotit përmes Dymbëdhjetë Apostujve të Kombeve
  • Data e punës së saj origjinale, autorësia dhe origjina e saj janë të panjohura, megjithëse shumica e studiuesve modernë e datojnë atë në shekullin e parë (90-120 pas Krishtit)
  • Dëshmitari kryesor tekstual i tekstit të Didache është një dorëshkrim pergamene grek i shekullit të njëmbëdhjetë i njohur si Codex Hierosolymitanus ose Codex H, (1056 pas Krishtit) 
  • Ka shumë të ngjarë që Didache të jetë modifikuar gjatë përafërsisht 950 viteve nga kur u krijua në krahasim me Codex H
  • Didache hesht për pendimin dhe vdekjen simbolike në Krishtin
  • Didache 7 thotë: “Por në lidhje me pagëzimin, kështu do të pagëzoni. Pasi të keni recituar së pari të gjitha këto gjëra, pagëzoni në emër të Atit dhe të Birit dhe të Frymës së Shenjtë në ujë të gjallë (të rrjedhshëm). Por nëse nuk ke ujë të gjallë, atëherë pagëzohu në ujë tjetër; dhe nëse nuk jeni të aftë në të ftohtë, atëherë në të ngrohtë. Por nëse nuk keni asnjërën, atëherë derdhni ujë në kokë tri herë (tre herë) në emër të Atit dhe të Birit dhe të Frymës së Shenjtë. "
  • Provat e brendshme tregojnë për Didache 7 si një interpolim, ose shtesë e mëvonshme. Në Didache 9, e cila merret me bashkimin, shkrimtari thotë: “Por askush të mos hajë ose të pijë nga kjo falënderim eukaristik, por ata që kanë qenë pagëzuar në emrin e Zotit Jezus”(Teksti grek thotë“ Iesous ”që është greqisht për Jezusin)
  • Menjëherë pasi tha se pagëzimi duhet të kryhet në titujt Ati, Biri dhe Fryma e Shenjtë, Didache thekson domosdoshmërinë absolute për t'u pagëzuar në emrin e Zotit Jezus (p.sh., "Iesous" - e njëjta fjalë greke si në Veprat 2:38 Veprat 8:16; Veprat 10:48; Veprat 19: 5). Tai përfaqëson një kontradiktë të dukshme dhe i jep vlefshmëri argumentit se Didache 7 është një interpolim.
  • Megjithëse ka disa përmbajtje interesante brenda Didache që ka të ngjarë të jenë shkruar në fillim të shekullit të dytë, është e qartë se ndërhyrjet dhe botimet e mëvonshme në Didache shkaktojnë pasiguri në lidhje me vërtetësinë e ndonjë prej përmbajtjeve të saj.

Komente mbi Didache

John S. Kloppenborg Verbin, Gërmimi Q, faqe 134-135

"Didache, një përbërje e krishterë e shekullit të dytë, është gjithashtu e përbërë qartë, e përbërë nga një seksion" Dy mënyra "(kap. 1-6), një manual liturgjik (7-10), udhëzime mbi pritjen e profetëve udhëtues ( 11-15), dhe një apokalips të shkurtër (16). MDivergjencat e thella në stil dhe përmbajtje, si dhe prania e ndërhyrjeve të padyshimta dhe të dukshme, e bëjnë të qartë faktin se Didache nuk ishte prerë nga rroba të tëra. Pikëpamja mbizotëruese sot është se dokumenti u kompozua në bazë të disa njësive të pavarura, para -veprimi të cilat u mblodhën nga një ose dy redaktuess (Neiderwimmer 1989: 64-70, ET 1998: 42-52). Krahasimi i seksionit "Dy mënyra" me disa dokumente të tjerë "Dy mënyra" sugjeron që Didache 1-6 është në vetvete rezultat i redaktimit me shumë faza. Dokumenti filloi me një organizim mjaft të rastësishëm (krh. Barnabas 18-20), por u riorganizua në një burim të përbashkët me Didache, Doctrina apostolorum dhe Urdhri i Kishës Apostolike ... "

Johannes Quasten, Patrologjia Vol. 1, Faqe 36

 Quasten shkroi se Didache nuk u shkrua gjatë jetës së apostujve origjinalë: "dokumenti u manipulua nga futjet e mëvonshme... dokumenti nuk kthehet në kohët apostolike … Për më tepër, një koleksion i tillë i ordinancave kishtare presupozon një periudhë stabilizimi të njëfarë kohëzgjatjeje. Detajet e shpërndara tregojnë se mosha apostolike nuk është më bashkëkohore, por ka kaluar në histori. "

Historia e Eusebius 3:25

Në fillim të shekullit të katërt, Eusebius i Cezareas shkroi se “… të ashtuquajturat Mësimet e Apostujve… ishte i rremë".